Categorie: Emigreren naar Zweden

Een gecertificeerd lerares Zweeds worden terwijl je zelf pas een paar jaar in Zweden woont. Het klinkt bijna onmogelijk, maar de in Duitsland geboren Rebecca Mattsson kreeg het voor elkaar. Vanuit Leksand helpt ze met haar online taalschool Sweasify nu leerlingen uit heel Europa, waaronder veel Nederlanders, om de Zweedse taal onder de knie te krijgen.

Bijna dertig jaar geleden verruilden Claudia en haar familie Nederland voor een nieuw leven op een melkveebedrijf in Zweden. Ze kwamen terecht in Skaraborg, een regio in West-Zweden tussen de grote meren Vänern en Vättern. Spijt van die stap hebben ze nooit gehad. Sterker nog: tegenwoordig helpt Claudia andere Nederlandse melkveehouders die dromen van een toekomst in Zweden.

In deze column leidt een aanstaand WK-duel tussen Nederland en Zweden tot lichte voetbalspanning in huize NederZweed. Terwijl ik terugdenk aan mijn eerste liefde voor het Zweedse elftal van 1994, valt vooral het verschil op tussen Nederlandse oranjekoorts en Zweedse voetbalnuchterheid. En dan blijft één grote vraag over: voor wie juicht onze kleine NederZweed straks eigenlijk?

De coolcation is een enorme hit. Steeds meer Nederlanders kiezen voor een vakantie in het hoge noorden. En dat snap ik na zes jaar Zweden maar al te goed. Als er één periode van het jaar is waarin ik liever niet weg wil, dan is het de zomer wel. Want bij Odins naam, wat is het hier dan fraai. Maar bij Thors hamer, wat moet je er lang op wachten. 

Emigreren naar Zweden, het is een stap waar steeds meer Nederlanders van dromen. Carolina Visser zette in 2006 de stap nadat haar man overleed.  Ze laadde haar auto vol, reed naar het hoge noorden en vond daar niet alleen haar droomhuis, maar ook nieuwe liefde en zingeving. Op slechts vijfhonderd kilometer van de poolcirkel begon ze, tegen alle adviezen in, met het telen van tulpen. Iedereen verklaarde haar voor gek, nu noemen ze haar de tulpenkoningin van het noorden. Dit is haar emigratieverhaal. 

Met Pasen gaan kleine Zweedse heksjes langs de deuren. Ik kwam oog in oog te staan met een aantal van hen. De schrik van mijn leven.

Nederland. Ik dacht er best veel over te weten voordat ik er ging wonen. Een klein land, maar toch werelds. Liberaal, maar toch veilig. Een land waar de krokussen al in februari bloeien, waar je feest viert op straat en waar je nooit een biertje voor jezelf haalt, maar een dienblad voor iedereen. Maar al snel besefte ik hoeveel ik niet wist. Vooral over pijnlijke wonden en trauma’s.

Waterloo. Euphoria. Heroes. En zelfs de ‘Bara Bada Bastu’-saunasong. Het zijn oorwurmen van liedjes die in mijn hoofd zitten en er nooit meer uitgaan. Ik ben dan ook een Eurovisie-fan. Een ontboezeming die in Nederland nog weleens tot gefronste wenkbrauwen leidt. Niet in Zweden.

Op 29-jarige leeftijd verhuisde Lotta Magnusson van Zweden naar Nederland. 26 jaar later debuteert de scenarioschrijfster met haar eerste roman Kind van duizend meren. Een boek over het verliezen en weer terugpakken van je identiteit. Lotta schreef het verhaal in het Nederlands en vond tijdens het schrijven ook haar eigen Zweedse roots weer terug. 

In Zweden is het woord U in de jaren 60 in de ban gedaan. Is het niet tijd dat dit in Nederland ook gebeurt?