“We vonden hier precies wat we zochten”
Steeds meer Nederlanders denken serieus na over emigreren naar Zweden. Herry Moes deed het. Hij verkocht zijn softwarebedrijf, kocht met het geld een camping in Zweden en vertrok in 2016 met zijn familie richting het noorden. Daar runnen ze samen een camping én outdoorbedrijf. Dit is het emigratieverhaal van Herry Moes.
“Aanvankelijk was het plan dat mijn zoon Tobias en zijn vrouw de camping zouden runnen. Ik zou alleen in de zomer een beetje helpen. Maar ik vond het zo leuk, dat mijn vrouw en ik hier ook besloten te blijven,” vertelt Herry vanaf zijn Rådastrands Camping.
De camping met zo’n honderd plekken ligt in de Zuid-Zweedse provincie Värmland, niet ver van de plaatsjes Hagfors en Munkfors. Een regio waar verrassend veel Nederlanders wonen. In 2016 streek de familie Moes hier neer. Zoon Tobias wilde graag een outdoorbedrijf beginnen en Herry had na de verkoop van zijn bedrijf wat ruimte om te investeren. “We vonden hier in Zweden een combinatie van een camping, een outdoorbedrijf en een boerderij. Precies wat we zochten.”
Camping in Zweden kopen
Dat Herry juist in Zweden op zoek ging naar een camping, is geen toeval. Hij had er al veel vakanties doorgebracht. “Het vakantiegevoel begon al zodra je Duitsland uitreed. Hoe verder je naar het noorden reed, hoe rustiger het werd. We gingen ook weleens met de camper naar het zuiden, maar dan werd het juist steeds drukker.”
Toch keek hij in eerste instantie ook naar andere landen. “We zochten ook in de Ardennen en in Oostenrijk”, herinnert Herry zich. “Tot ik hoorde dat deze camping te koop stond. Hij stond al een tijdje in de verkoop en de vorige eigenaar was ook een Nederlander. Ik heb hem gebeld met de vraag of Tobias er een zomer kon werken. Zo konden we zien of het echt iets voor ons was. We zijn er zelf ook een paar weken geweest.”
Het bleek al snel een schot in de roos. “Deze camping had veel potentie, al was er ook aardig wat achterstallig onderhoud. Het toiletgebouw was bijvoorbeeld een flinke uitdaging. Er waren twee grote doucheruimtes, één voor mannen en één voor vrouwen, met sproeikoppen uit het plafond en zonder gordijntjes. Er was wel geprobeerd wat privacy te creëren met schotten en gordijnen, maar het zag er niet uit. En dan stonden er ook nog vijf oude boilers, waar alleen koud water uit kwam.”
Dus stak de familie Moes na de koop van de camping de handen uit de mouwen en ging met vereende krachten aan de slag. “We hebben het hele gebouw gestript, opnieuw ingedeeld en de oude boilers vervangen.”
Ondernemen in de Zweedse natuur
Dat het ondernemen Moes in zijn bloed zit bewees hij al met zijn succesvol opgezette softwarebedrijf. Eenmaal in Zweden komt dit zakeninstinct ook al snel opzetten. “Ik merkte dat de camping in het hoogseizoen vaak leeg stond. Dat moest anders. Tobias had veel ervaring met outdooractiviteiten, dus we zijn meer gaan organiseren. We hebben klimbomen gebouwd, meer kanotochten aangeboden en een kinderactiviteitenprogramma opgezet. Want als de kinderen blij zijn, blijven de ouders ook.”
Ook de camping zelf kreeg een opfrisbeurt. Er kwamen safaritenten en tunneltenten bij, en plekken zonder stroom werden omgebouwd tot stroomplekken. Het loonde: tien jaar later is de camping in de zomer vrijwel altijd volgeboekt. “Veel van onze gasten komen mede door de kinderen elk jaar terug.”
Rådastrands Camping is inmiddels een echt familiebedrijf. Iedereen heeft zijn eigen rol. Herry houdt het overzicht, zijn vrouw Marjan heeft de touwtjes in handen en springt bij waar nodig, zoon Tobias runt het outdoorcentrum en is de gastheer, en schoondochter Kim begeleidt onder andere de ponytochten. “We richten ons vooral op kinderen van vijf tot en met puberleeftijd. Daar worden we steeds beter in en dat betekent ook rust voor de ouders.”
Wonen in Zweden
Met de aankoop van de camping was het voor Herry Moes duidelijk dat zijn toekomst in Zweden ligt. Resteerde alleen nog de vraag waar hij en zijn vrouw zouden gaan wonen. “Het eerste jaar stonden we met de camper op de camping. Maar dat gaf weinig rust.”
Na een korte zoektocht vonden ze op zes kilometer van de camping een boerderij, en ook deze boerderij vormt weer een inkomstenbron voor het ondernemende stel. “We hebben varkens, schapen, kippen en paarden. De varkens fokken we voor het vlees, dat we op de camping verkopen. We organiseren ook barbecue-avonden en boerderijexcursies. Dan kunnen kinderen de varkentjes zien, lammetjes voeren en een ritje maken met de huifkar of een shetlander. Zo verdienen we nog wat bij met de boerderij.”
IJsvissen en huskytochten
Van mei tot september is het topdrukte voor Herry Moes en zijn familie, maar in de winter is de camping gesloten. “Het tempo ligt dan veel lager. We doen dan vooral onderhoud, en proberen zoveel mogelijk zelf te doen. Dat is de enige manier om van de camping te kunnen leven,” zegt Herry. “We kennen ook Nederlanders met een camping die in de winter schoonmaakwerk in een skiresort doen, maar dat zagen wij niet zitten. Dus doen we het zelf: slagbomen installeren, tenten opzetten, dat werk.”
De campingeigenaar verveelt zich dus ook in de winter geen moment. “Af en toe organiseren we een winterreis. Dan doen we activiteiten zoals een tocht met paard en slee, ijsvissen, en we werken samen met een huskyschool. En op de boerderij is altijd wel iets te doen.”
Pensioen? Nog lang niet!
Herry is inmiddels officieel met pensioen, maar stoppen? Geen denken aan. “Dit is misschien wel het leukste werk dat ik ooit heb gedaan. Het is dankbaar werk. Laatst organiseerde ik een kanotocht voor een gehandicapt jongetje, die jongen straalde, dat maakt je dag. Of dat gezin waarvan de moeder door haar rug was gegaan. We hebben krukken en een rolstoel voor ze geregeld, zodat ze toch vakantie konden vieren. Voor ons een kleine moeite, maar het betekent veel voor mensen. Dat geeft voldoening.”
Een terugkeer naar Nederland zit er voorlopig niet in. “Als we in het voorjaar in Nederland zijn, hoor ik vrienden van mijn leeftijd alleen maar praten over ziektes en overlijdens. Ik kom er altijd wat somber van terug. Hier werken we met jonge mensen. Dat is soms vermoeiend, maar ook veel leuker. Het houdt je scherp en geeft energie.”
