Tag: zweden

De camera’s zijn uit, het bos is stil, of beter gezegd: weer stil zonder dat heel Zweden meekijkt. SVT’s geliefde slow-tv-fenomeen Den stora älgvandringen kwamt dit jaar op 5 mei ten einde. Eerder dan gepland, want de grote stroom elanden was simpelweg voorbij.

De coolcation is een enorme hit. Steeds meer Nederlanders kiezen voor een vakantie in het hoge noorden. En dat snap ik na zes jaar Zweden maar al te goed. Als er één periode van het jaar is waarin ik liever niet weg wil, dan is het de zomer wel. Want bij Odins naam, wat is het hier dan fraai. Maar bij Thors hamer, wat moet je er lang op wachten. 

Eeuwenlang was het een onneembare vesting. Bohus vesting doorstond belegeringen, oorlogen en het grillige Scandinavische weer zonder te bezwijken. Maar ironisch genoeg komt de grootste dreiging voor de historische burcht nu niet van buitenaf, maar van binnenuit: achterstallig onderhoud.

Een ogenschijnlijk oud museumstuk uit Noord-Zweden blijkt veel ouder dan gedacht en zet het beeld van de ijstijd in Scandinavië op losse schroeven. Een rendiergewei dat al sinds de jaren vijftig in een collectie lag, is na nieuwe analyses gedateerd op maar liefst 32.000 tot 36.000 jaar oud.

Bio Skandia in Stockholm is onlangs uitgeroepen tot een van de 100 beste bioscopen ter wereld, en daar komt nu nog een titel bovenop: officieel Europees filmerfgoed. De onderscheiding komt van de European Film Academy, die met de titel Treasure of European Film Culture locaties eert die van grote betekenis zijn voor de Europese filmgeschiedenis.

In Zweden is het weer zover: miljoenen kijkers stemmen af op Den stora älgvandringen, de inmiddels legendarische slow-tv-hit waarin elanden live worden gevolgd tijdens hun jaarlijkse trek. En dit seizoen begon meteen met een typisch moment dat precies laat zien waarom het programma zo geliefd is: de eerste twee elanden verschenen plotseling en zwommen zonder waarschuwing de rivier over tot verrassing van zelfs de makers.

Emigreren naar Zweden, het is een stap waar steeds meer Nederlanders van dromen. Carolina Visser zette in 2006 de stap nadat haar man overleed.  Ze laadde haar auto vol, reed naar het hoge noorden en vond daar niet alleen haar droomhuis, maar ook nieuwe liefde en zingeving. Op slechts vijfhonderd kilometer van de poolcirkel begon ze, tegen alle adviezen in, met het telen van tulpen. Iedereen verklaarde haar voor gek, nu noemen ze haar de tulpenkoningin van het noorden. Dit is haar emigratieverhaal. 

Nederland. Ik dacht er best veel over te weten voordat ik er ging wonen. Een klein land, maar toch werelds. Liberaal, maar toch veilig. Een land waar de krokussen al in februari bloeien, waar je feest viert op straat en waar je nooit een biertje voor jezelf haalt, maar een dienblad voor iedereen. Maar al snel besefte ik hoeveel ik niet wist. Vooral over pijnlijke wonden en trauma’s.

Waterloo. Euphoria. Heroes. En zelfs de ‘Bara Bada Bastu’-saunasong. Het zijn oorwurmen van liedjes die in mijn hoofd zitten en er nooit meer uitgaan. Ik ben dan ook een Eurovisie-fan. Een ontboezeming die in Nederland nog weleens tot gefronste wenkbrauwen leidt. Niet in Zweden.

In Zweden is het woord U in de jaren 60 in de ban gedaan. Is het niet tijd dat dit in Nederland ook gebeurt?