Zweden-detox

Column | Bas van Brecht 🇸🇪

Bas van Brecht is een Nederlander in Zweden. Oprichter van The Nordic Dutchman en vader van Anna en Sam. Hij struint bossen, meren en bergen af op zoek naar verhalen, maar ligt net zo lief op de bank met een Scandinavisch boek of de nieuwste Nordic noir. In deze column deelt hij zijn bevindingen.

De coolcation is een enorme hit. Steeds meer Nederlanders kiezen voor een vakantie in het hoge noorden. En dat snap ik na zes jaar Zweden maar al te goed. Als er één periode van het jaar is waarin ik liever niet weg wil, dan is het de zomer wel. Want bij Odins naam, wat is het hier dan fraai. Maar bij Thors hamer, wat moet je er lang op wachten. 

Ik zal eerlijk toegeven dat ik de afgelopen maanden in een flinke winterdip heb gezeten. Die zag ik al ver van tevoren aankomen, want de afgelopen jaren was dat niet anders. Tot eind december ben ik helemaal pico bello in orde.

We wonen aan de rand van het bos en hoe het groen van de zomer overgaat in vierhonderd tinten rood, geel en oranje, is zo mooi dat zelfs Bob Ross even niet zou weten waar hij moest beginnen. Dus de herfst kom ik prima door.

Ook die zo gevreesde donkere winter valt reuze mee. Als Zweden op haar donkerst is, verschijnen de kerststerren voor de ramen en lampjes in de bomen. Veel sprookjesachtiger krijg je het niet. Zeker niet als er ook nog een flink pak sneeuw bij valt, zoals afgelopen winter. Glögg, julmust en binnengezelligheid: mij heb je.

Maar zodra de dampen van het centraal afgestoken vuurwerk zijn weggetrokken, vindt Zweden blijkbaar dat ze zich wel genoeg heeft uitgesloofd. Dan trekt er een donkere deken over het land, die zelfs de kleuren van de huisjes doet verbleken tot een geestdodend grijs. Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat dit wellicht deels wordt ingegeven door mijn sombere gemoed.

Kort samengevat: van mei tot december zijn er wat mij betreft weinig fijnere landen om te wonen dan Zweden. Maar januari tot mei is lang. Zo enorm lang.

Mijn Zweedse lief is eraan gewend, maar die ziet inmiddels de bui al aankomen zodra de -ari in de maanden komt. Zelfs een flinke dosis vitamine D verdrijft de sombere wolken boven mijn hoofd niet. Oftewel: ik was toe aan een Zweden-detox. Aan een plek waar nog gelachen wordt, waar flessen wijn over tafel gaan en de zee danst.

Dus stapten we eind maart met onze acht maanden oude zoon Sam het vliegtuig in voor een reis naar Spanje én Italië. En mamma mia, wat een verademing. Mijn winterdip smolt als sneeuw voor de zon van mijn lijf. Elke dag een gelato, een wijntje, eten op het terras en om ons heen vrolijke gezichten, muziek en opwinding.

Het Zweedse toeristenbureau schreef onlangs de Zweedse stilte voor als officieel geneesmiddel. Van mij mogen ze gerust de samenwerking aangaan met hun Zuid-Europese collega’s, om de Zweden vooral ook een paar weken hun land uit te duwen. Het zal het gemoed goed doen.

Onze kleine Sam kon, gehuld in zonnehoed en zonnebril, ook prima wennen aan la dolce vita. In Italië kreeg hij in één dag meer aandacht van vreemden dan hij in Zweden in zijn hele, hetzij nog vrij korte, leven heeft gekregen. De ene na de andere ober, medepassagier en ijsjesverkoper viel in katzwijm: “Bambini!” “Amore!”

Een aantal wilde hem ook dolgraag even vasthouden, maar er zijn grenzen voor een Noord-Europeaan. Bewonderen mag, maar graag op gepaste afstand. Een meter of drie is net voldoende.

Ga dan lekker in Zuid-Europa wonen als je het daar allemaal beter vindt, zal je zeggen. Begin een nieuwe site: The Mediterranean Dutchman — bij dezen auteursrechtelijk beschermd — of iets dergelijks. Wat doe je nog in dat donkere Zweden?

Ja maar, ho. Ik blijf wel een Nederlander, hè. En ik mag graag een beetje klagen. Dus heb ik ook wat te klagen over het diepe zuiden. Want ja, het waren heerlijke weken, maar natuurlijk wel nog steeds gewoon een vakantie. Ergens leven is weer iets heel anders.

En we reisden in april, met zeer aangename temperaturen van rond de 20 graden. Ideaal voor mij, die bij elke milligraad boven de 25 verandert in een lopende waterval. Als ik de Spaanse en Italiaanse zomer wil overleven zonder acute uitdroging, zal ik mij moeten vastketenen aan een airco of in een koelkast moeten kruipen.

Dus juni tot pak hem beet september kun je al afschrijven. De feestdagen in het zonnetje spreken mij ook niet zo aan. Hoe leuk zijn lichtjes als je altijd licht hebt?

En dan de drukte. Ik heb genoten van alles wat ik aan Zweden zo mis: gelach op terrassen, levendigheid, open blikken, een bruisende stad. Maar om heel eerlijk te zijn begon ik, toen het einde van de vakantie naderde, ook wel weer uit te kijken naar de rust van Zweden.

Bovendien lijkt Zweden mij dit jaar iets tegemoet te willen komen. Bij thuiskomst staken de bloemen zowaar hun kopjes al boven de grond uit, de thermometer gaf 16 graden aan, de bomen schoten in knop en de zon zei: welkom thuis.

Binnenkort gaan we voor een langere periode naar Nederland. Mis ik tóch weer een paar van die prachtige Zweedse maanden. Misschien is dat wel emigreren in een notendop: altijd een beetje heimwee hebben naar de plekken waar je net niet bent. Al ben ik ook wel nieuwsgierig hoe het is om langer dan een korte vakantie terug te zijn in het land dat ik zes jaar geleden verliet.

Misschien combineert Nederland stiekem wel het beste van twee werelden. Of is het daar ook gewoon te druk en te warm? Ik ga het her-ervaren.

Wellicht reflecteer ik daar dan verder op in mijn volgende column.

Ik ga nu lekker genieten van het Zweedse zonnetje. Het wordt 23 graden dit weekend en Stockholm straalt.

Hej då, winterdip.