In 2009 besloot Eleonore te emigreren naar Denemarken. Daar woont ze nu in Kopenhagen, met haar Deense man en kinderen en bouwde een carrière in de communicatiebranche op. Op Nordic Dutchman vertelt ze als Denemarken-duider over haar leven als Nederlandse in Denemarken.
Week 42 is een begrip in Denemarken. Je doet er wijs aan om helemaal niks professioneels te regelen met de Denen, want hoe hard je ook je best doet, dingen verdwijnen gewoon in die week. Het is een soort Deense Bermuda-driehoek, waar geld, tijd en andere dingen ineens van de radar verdwijnen.
Waarom? In week 42 is het natuurlijk … najaarsvakantie!
Net als in de zomervakantie is alles wat geen kritische functie in de samenleving heeft gewoon dicht, gesloten, op pauze. Drie ervaringen met het Deense equivalent van de Bermuda-driehoek.
Even doorpuffen
Wat bijvoorbeeld op mysterieuze wijze verdween in week 42, was mijn verloskundige.
Toen ik zwanger was van mijn eerste dochter, bleek de uitgerekende datum in week 42 te vallen.
“Oei,” zei de verloskundige bij de eerste kennismaking, “dat wordt lastig.”
Ik was één groot vraagteken, maar mijn man wist het wel. “Week 42,” fluisterde hij op samenzweerderige toon in mijn oor.
“Ik ben dan op vakantie,” verduidelijkte de verloskundige, om er vrolijk aan toe te voegen: “En veel van mijn collega’s ook! Ik hoop echt dat je een weekje eerder of later gaat bevallen, want het is gewoon heel moeilijk met personeel in die week.”
“Wat?!” dacht ik. “Wat is dit voor barbaars land? Mogen ze gewoon op vakantie als ze van tevoren al weten dat het problemen op de verlosafdelingen gaat geven?”
Gelukkig kreeg ik weeën aan het einde van week 41 en na even doorpersen kon de verloskundige haar geplande vakantie gewoon houden.
Saldo bereikt
Wat ook in rap tempo verdwijnt, is je geld in week 42. Vooral als je kinderen hebt. De meest hysterische dingen worden je door de strot geduwd. Tripjes naar pretparken, indoorspeeltuinen of andere ‘experiences’ zijn aan de orde van de dag en flink aan de prijs.
Zo bevond ik mij een paar jaartjes terug, tegelijk met de rest van Kopenhagen met kinderen tussen de 3 en 10 jaar, in een soort Deense Ahoy. Met een regenponcho aan stond ik op een lopende band, terwijl kleine legoblokjes op mijn hoofd kletterden. Waar ik in het dagelijks leven er alles aan doe om de Lego-blokjes die thuis op de grond liggen te vermijden, werden we hier ermee gebombardeerd.
Maar alles voor de kinderen, hè, dus gingen we naar die immense Lego-beurs met de rest van de stad, betaalden vrijwillig een vermogen aan entree en dat alles om bij absurd hoge decibelniveaus naar schamele Lego-creaties te kijken, zelf wat Lego te kunnen bouwen en vooral heel veel geld over de balk te smijten om de gehele Lego-experience mee te mogen krijgen.
Het was best leuk (of nee, eigenlijk niet, maar ik zeg wederom: alles voor de kinderen, hè), maar ik ga er niet nog eens heen.
Wel raad ik Lego House in Billund aan. Dat is een geweldige ervaring (hoewel niet goedkoop) voor jong en oud en kan bij gematigde geluidsniveaus worden geconsumeerd.
Tik tak, tik tak
Je tijd verdwijnt ook op geheimzinnige wijze in week 42. Kantoortijd is langzaam en stroperig. Week 42-tijd is sprankelend en licht.
We eten kaneelbollen (gehaald bij het Zweedse warenhuis) als ontbijt, we wandelen langs het strand, we bezoeken familie in het zomerhuis (ook functioneel in de herfst). We doen spelletjes, kijken films en rommelen in huis. Ik sla weer aan het breien. De rest trekt zich terug met hun eigen hobby’s.
Tussen de prachtige goudgele en oranje bladerdracht en ochtenden met mist bereiden we ons voor op de koude en donkere winter die komt. Het hectische genieten van de zomer is voorbij. We gaan nu vertragen en zoeken de rust binnen onze eigen vier muren.
Dat maakt week 42 zo’n heilige week in Denemarken. En daar is niet veel geheimzinnigs aan.
Eleonore schrijft elke maand een column op Nordic Dutchman over haar leven in Denemarken. Abonneer je op onze nieuwsbrief om deze maandelijks in je mailbox te ontvangen.
