“Binnen een week had ik een nieuw huis en man”
Emigreren naar Zweden, het is een stap waar steeds meer Nederlanders van dromen. Carolina Visser zette in 2006 de stap nadat haar man overleed. Ze laadde haar auto vol, reed naar het hoge noorden en vond daar niet alleen haar droomhuis, maar ook nieuwe liefde en zingeving. Op slechts vijfhonderd kilometer van de poolcirkel begon ze, tegen alle adviezen in, met het telen van tulpen. Iedereen verklaarde haar voor gek, nu noemen ze haar de tulpenkoningin van het noorden. Dit is haar emigratieverhaal.
Tulpengenen
“Ik ben opgegroeid tussen de tulpen”, vertelt Carolina. “Mijn grootvader en vader waren allebei tulpenkwekers. Maar ik wilde daar niets van weten. Het leek me te veel werk.” Dus ging ze niet de tulpen in, maar koos ze voor een studie levensmiddelentechnologie en belandde in de kaasindustrie. In Oost-Duitsland, kort na de val van de muur, werkte ze als productiemanager. Daar ontmoette ze een Nederlandse man met wie ze trouwde. Ze bouwen samen een succesvol leven, tot het vreselijke bericht kwam dat haar man kanker had. In 2006 stierf hij.
“Alles viel stil. Ik wist niet meer wat ik wilde. Geluk is iets wat je deelt, en dat miste ik. En je plukt niet zomaar iemand van de straat. Tijdens die periode keek ik veel Duitse tv, waaronder een serie die zich afspeelde in Zweden. De rode houten huizen, het water, de rust: het sprak me enorm aan.”
Een huis kopen in Zweden
Carolina Visser twijfelt geen moment en stapt samen met haar hond de auto in. Bestemming: Zweden. Om de omgeving te verkennen huurt ze een huisje in het noorden van Zweden. Vanuit daar wil ze de geschikte plek vinden om in Zweden een huis te kopen.
“Dat huurhuis bleek toevallig van een Duitssprekende makelaar. Hij stelde voor om huizen te gaan bezichtigen. Bij het tweede huis wist ik het meteen: een huis aan het water, midden in de natuur. De prijs leek me een vergissing. Ik dacht dat ze euro’s bedoelden in plaats van kronen, maar het klopte echt. Binnen 24 uur na vertrek uit Duitsland had ik een huis gekocht, zonder plan, zonder voorbereiding.”
Huisje, boompje, Zweden
Niet iedereen was blij met haar komst. De zoon van de voormalige eigenaar, Hasse, bracht er altijd zijn visvakanties door. Met de verkoop aan die Nederlandse kwam hier een einde aan. Chagrijnig besluit hij nog één laatste keer zijn vakantie aan het meer bij zijn vader door te brengen. Daar verdwijnt het chagrijn als sneeuw voor de zon.
“Ik was er toen ook net en we ontmoetten elkaar in de keuken. Sindsdien heeft hij de plek niet meer verlaten. Binnen een week had ik een nieuw huis en een nieuwe man. Het vissen ging die dag niet zo goed, maar hij had mij wel binnengehengeld. Ik kocht het huis met een man erbij. Het was een heel spontaan besluit. Mijn ouders wisten nog niet eens dat ik in Zweden was. Die waren wel verrast toen ze hoorden dat ik plotseling een huis in Zweden had en ook een nieuwe man. Maar het voelde gewoon goed. Ik wilde opnieuw beginnen.”
Bouwen aan een nieuw leven
“Maar alles moest nog opgebouwd worden. De garage was er en het huis, maar verder niets. Het dak was aan vervanging toe. De mensen van wie ik het huis kocht waren wat ouder, ze hadden hier 18 jaar gewoond, en konden het niet meer opknappen. Ze hadden wel veel aan de tuin gewerkt: er zaten aardappelen in de tuin. Maar het gras stond hoog en de gebouwen moesten worden aangepakt.”
Maar er is geld nodig om het huis op te knappen. Waar begin je als je helemaal nieuw in een vreemd land bent? Carolina ziet voor zichzelf een toekomst in het Scandinavische land, maar weet dan nog niet precies waarmee ze wil gaan doen. Het duurt dan ook even voordat ze haar droomwerk vindt.
Om geld te verdienen begon Carolina als logistiek manager in de regio, maar dat bleek geen match. “We startten toen een winkel voor inktcartridges, en later drie andere winkels. Die verkochten we, en we investeerden alles in de boerderij.”
De eerste tulpen in Zweedse bodem
De aardappels inspireerden haar: “Waarom zou er in de winter niets kunnen groeien? Als kind van een bollenkwekersfamilie belde ik naar Nederland: ik ga tulpen telen in het hoge noorden. Ze verklaarden me voor gek. Dat is het mooiste wat je kan gebeuren. Dan weet je dat je iets goeds te pakken hebt.”
Ze plantte duizend bollen. “Met Moederdag stonden ze in bloei. We verkochten ze in Sollefteå en waren in drie dagen uitverkocht.” Het jaar daarna volgden er zevenduizend bollen, en zo was het eerste Norrlands Tulpenfestival was geboren. Inmiddels komen daar jaarlijks honderden bezoekers op af. “De tulpen zijn de grote artiesten van het festival.”
Als Carolina en Hasse in 2016 hun liefde officieel willen bekrachtigen met een huwelijk is een bruiloftslocatie dan ook snel gevonden. “We zijn in 2016 zelfs midden in het tulpenveld getrouwd. Mijn vader maakte een boeket van onze eigen tulpen. Het was fantastisch.”
Handen in de aarde
En niet alleen Hasse, ook de tulpenteelt blijkt een voltreffer voor Carolina. Elk jaar groeit de interesse en gaan er meer bollen in de grond. Inmiddels hebben ze een tractor om de inmiddels 12 hectare land te kunnen bewerken, maar ze begon met de handen in de aarde. “Hasse was het paard, ik erachter. We ploegden letterlijk met de hand.” Inmiddels beheren ze 12 hectare land, gevuld met 200.000 tulpen.
Tijdens het festival geeft Carolina dagelijks rondleidingen. “Ik vertel dan mijn liefdesverhaal, maar ook hoe je tulpen kunt telen onder extreme omstandigheden. Er komen campers, bussen vol mensen. We serveren lunch, fika, en verkopen tulpen met bol.”
En ook buiten het bloeiseizoen houden de tulpen Carolina bezig. “In het najaar sta ik op markten. Daar kennen ze mij inmiddels goed. Ze noemen me de tulpenkoningin van het noorden. Dat is leuk. Soms krijg ik tranen van trots als ik hoor dat ik anderen ook inspireer. Mijn vader vraagt wel eens of ik besef hoe groot ik ben? ‘Nog steeds 1 meter 70,’ antwoord ik dan.”
Wonen in Zweden: mooi, maar uitdagend
Maar wonen in Zweden, en zeker in het noorden van het land, komt ook met de nodige uitdagingen, zo ontdekte Carolina sinds haar verhuizing. Het veranderde haar kijk op het leven, en inspireerde uiteindelijk om nog eens nieuwe plannen te maken.
“Je moet hier flexibel zijn. Een paar jaar terug hadden we een tornado en vielen de bomen naar beneden. We hadden daardoor drie weken geen stroom, of bijna geen stroom. Ook hebben we een keer een winter gehad met een sneeuwstorm. Het lag hier toen helemaal vol met sneeuw, je kwam er nauwelijks bovenuit.”
Klimaat in Zweden
Een van de grootste uitdagingen bleek voor Carolina en haar bedrijf dus het klimaat in Zweden. De helft van het jaar is het zeer koud in Sollefteå en ligt er een dik pak sneeuw. Pas in de lente laten de tulpen zich weer zien. Dat bezorgt de Nederlandse uitdagingen, maar ook kansen.
“De sneeuw komt vanaf november en blijft tot midden april. Er ligt dus zes maanden sneeuw. We kunnen dus maar een korte periode wat met het land doen. Ook daar leer je mee leven. Het is natuurlijk irritant af en toe, maar op een gegeven moment leg je je daarbij neer. We overleven toch wel. In de winter geniet je waarvoor je gewerkt hebt, zeggen de Zweden. De winter breng je door met je familie.”
Verse lucht, water en -35 graden
Het leven in het noorden is niet altijd eenvoudig. “We hebben hier winters met -35 graden, meters sneeuw, en soms weken zonder stroom. Maar de tulpen doen het juist goed dankzij de kou. We gebruiken geen bestrijdingsmiddelen. De vorst houdt ongedierte weg en onze lucht en water zijn zuiver. Er groeien veel mossen aan de bomen, er is schone lucht. In Nederland word ik altijd heel snel verkouden, de lucht is daar niet schoon genoeg voor mij.”
Het vaak koude weer in Sollefteå zit Carolina dus allesbehalve in de weg. “We hebben hier bijna 24 uur licht in de zomer en de tulp groeit ontzettend goed op licht. Als de dagen langer en warmer worden, exploderen de tulpen. Maar we moeten wel werken tegen de klok. De bloeitijd is kort, het bloeit maximaal drie weken en dan sterft het ook weer snel af. Dus we moeten snel werken. Je moet je gewoon aanpassen aan de natuur. De natuur doet wat zij wil. Geen jaar is hetzelfde.”
Tulpencoach en 32 husky’s
’s Winters slaapt het tulpenveld, maar Carolina niet. “We begonnen met één husky, inmiddels hebben we 32 sledehonden. Het zijn onze kinderen. We organiseren tochten en activiteiten.”
Daarnaast schreef ze een boek en coacht ze mensen op de boerderij. “We hebben een glazen tulpenbol gemaakt waar we sessies houden, soms met een vuurkorf erbij. De Sami trekken dan met duizenden rendieren langs. Dat levert diepe gesprekken op.”
Een leven buiten het systeem
Na bijna twintig jaar in Zweden is Carolina een ander mens. “Ik was ooit procesmanager, alles draaide om efficiëntie. Nu leef ik met de dag. Plannen? De natuur bepaalt. Hier heb ik geleerd te genieten, los te laten, vertrouwen te hebben. Je leert meer met de dag te plannen, in plaats van jaren vooruitplannen. Wat is je strategie? Dat het morgen ook weer goed gaat. Maak je niet druk om alles, geniet van de dag. Als je zo ontspannen bent dan krijg je ook veel meer ideeën en zie je veel meer mogelijkheden.
Je moet soms even tot rust komen. Ik heb hier geleerd te genieten van het leven. Voorheen was het alleen maar werken, effectiviteit, geld verdienen. Natuurlijk hebben we geld nodig, maar er zijn andere prioriteiten. Geniet, het geld komt wel. Er ontstaan nieuwe dingen als je ontspannen bent, dat is wat ik mensen wil meegeven.”
En ook voor de toekomst zit Carolina vol met nieuwe plannen en dromen. “We hebben land om ons heen gekocht en zijn nu ook een extra huis aan het bouwen voor coachingsgroepen. We blijven ontwikkelen en hebben nu het hele jaar door inkomsten. Het is hard werken, maar dat vinden we allebei niet erg. De reacties van de mensen maken het waard. Dat je de mensen blij maakt, is de grootste motivatie. We leven nu volledig van de boerderij.”
Lef, liefde, loslaten
Carolina leeft nu van wat ze het liefst doet. “Natuurlijk is het niet altijd makkelijk. Maar zodra het een sleur wordt, weet ik: tijd voor iets nieuws. Ik ben rustiger geworden, flexibeler. En ik heb geleerd dat als je ontspant, de mooiste dingen ontstaan.”
Van een onverwachte emigratie tot tulpencoach in het hoge noorden: Carolina’s verhaal is er een van lef, liefde en loslaten. “Ik loop hier door mijn eigen bos, twaalf hectare. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou eindigen. Maar het is hier fantastisch. Ik heb mijn plek gevonden.”
Benieuwd naar meer emigratieverhalen? Abonneer je op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van de nieuwste verhalen.
