De nieuwe Jørn Lier Horst Wisting thriller
Jørn Lier Horst is al jaren een van de meest gelezen Scandinavische thrillerschrijvers. Bovendien is hij bijzonder productief. Eerder dit jaar verscheen nog De schreeuw, dat hij samen schreef met Jan-Henrik Fjell, en in het najaar van vorig jaar verscheen een nieuw deel in de populaire Blix & Ramm-reeks. Nu is hij terug met een nieuwe deel in zijn William Wisting-reeks: Droog land.
In Scandinavië kon dit boek rekenen op lovende recensies. Met veel nieuwsgierigheid sloeg ik deze thriller dan ook open om voor jou de vraag te beantwoorden: moet jij dit boek lezen of niet?
Dit zijn de redenen waarom je Droog land wél moet lezen ✅
Deze nieuwe Scandinavische thriller is een aanrader als je houdt van:
1. Een complexe puzzel
De zaak die in Droog land centraal staat, is een zogeheten cold case. Jaren geleden verdween een Noorse tienerjongen. Een paar jaar later verdween ook een Zweeds meisje op raadselachtige wijze. Van beiden is nooit meer iets vernomen. Wanneer er aan het begin van het verhaal een toevallige vondst wordt gedaan, belandt het dossier plotseling weer op het bureau van rechercheur William Wisting.
Wisting bijt zich vast in de vondst en verzamelt gedurende het verhaal de puzzelstukjes die langzaam en verspreid opduiken. Terwijl hij probeert daar een coherent geheel van te maken, puzzelen wij met hem mee. Jørn Lier Horst toont zich hier opnieuw een vakman. Hij weet precies wanneer hij welk stukje informatie moet prijsgeven om je voortdurend geïnteresseerd te houden.
2. Levensecht decor
Als je aan Noorwegen denkt, denk je misschien niet meteen aan bloedhitte, maar eerder aan ijzige fjorden, donkere bossen en lange winters. Toch kan het ook in het hoge noorden flink heet worden. Dat verklaart meteen de titel van dit boek.
In Droog land is de zomer zo droog en warm dat een deel van een voor het verhaal belangrijk meer droog komt te liggen. Die droogte blijkt de katalysator voor alles wat volgt.
De hitte spat dankzij de rijke beschrijvingen van Jørn Lier Horst van de bladzijden. Hij schetst een verhaalwereld die realistisch, drukkend en beklemmend aanvoelt. Je voelt de droogte, ziet de barsten in de aarde en merkt hoe de verstikkende warmte ook het tempo en de sfeer van het verhaal bepaalt.
3. Verschillende perspectieven
In Droog land volgen we de onopgeloste zaak niet alleen door de ogen van William Wisting. Jørn Lier Horst schakelt een groot deel van het verhaal tussen het perspectief van de rechercheur en dat van hobbymetaaldetectorist Evert Harting.
Vooral de hoofdstukken rond Harting intrigeren. Wie is deze gepensioneerde Noor? Waarom blijven we hoofdstuk na hoofdstuk bij hem? Hoe is hij verbonden met deze zaak? Welke geheimen draagt hij met zich mee? En kan hij misschien zelf iets met de verdwijning te maken hebben?
De antwoorden op die vragen worden langzaam onthuld, en juist dat maakt zijn verhaallijn zo boeiend.
4. Een losstaand te lezen verhaal
Zoals bij veel Scandinavische thrillers kun je ook dit zeventiende deel in de William Wisting-reeks lezen zonder al te veel voorkennis. Jørn Lier Horst zorgt ervoor dat de echt belangrijke elementen uit het verleden van de rechercheur kort worden aangestipt.
Natuurlijk mis je als nieuwe lezer misschien wat emotionele gelaagdheid in de achtergrond van Wisting, maar voor het begrijpen van deze zaak is dat geen enkel probleem. Droog land functioneert prima als losstaande thriller.

Waarom je Droog land niet moet lezen ❌
Dit klinkt overtuigend, maar voordat je naar de boekhandel rent, zijn er ook enkele kanttekeningen. Redenen waarom je Droog land misschien níét wilt lezen:
1. Het is een trage cold case
De zaak die in Droog land centraal staat, is een cold case. Het verhaal draait om een misdaad die in het verleden plaatsvond en nooit is opgelost. Dat is intrigerend, maar het betekent ook dat er enige urgentie mist.
In dit boek vind je geen tikkende tijdbom die ontmanteld moet worden. Geen race tegen de klok voordat een mysterieuze dader opnieuw toeslaat. Natuurlijk blijft er altijd iets onder het verhaal sluimeren. Want als een mogelijke moordenaar nog vrij rondloopt, kan hij in theorie altijd opnieuw toeslaan. Maar meer dan een latente dreiging wordt het meestal niet.
Droog land is daarom meer een boek voor de puzzelaar dan voor de lezer die wil surfen op golven van hoogspanning.
2. Geen Line Wisting
Ben je vooral fan van William Wistings dochter Line? Dan is Droog land misschien niet helemaal het deel waarop je had gehoopt.
In eerdere Wisting-boeken speelde journaliste Line Wisting regelmatig een belangrijke rol. Ze zorgde daarbij voor een prettig tegenwicht tegenover haar wat gesloten, no-nonsense vader. In Droog land verblijft Line in Amerika en blijft haar rol beperkt tot een paar telefoongesprekken met William.
Dat is jammer, want haar journalistieke blik en persoonlijke dynamiek met Wisting geven de reeks vaak net wat extra spanning en warmte. Hopelijk krijgt ze in een volgend deel weer wat meer ruimte.
Conclusie: Droog land lezen of niet?!
Jørn Lier Horst sleept je vanaf de eerste bladzijde mee de beklemmende Noorse zomer in. Je ziet de barsten in de droge aarde voor je en voelt het zweet bijna van je voorhoofd druppelen. Binnen dat verstikkende decor weeft de Noorse auteur geduldig fijne draadjes waarvan pas laat duidelijk wordt hoe ze samen een web vormen.
Hitte vertraagt, en dat is in alles te voelen. Droog land is een verhaal van sluimerend gevaar, waarin geheimen uit het verleden voorzichtig worden afgestoft. Daardoor ontbreekt het soms aan urgentie en snelheid, maar dat lijkt een bewuste keuze van Lier Horst. En die keuze pakt goed uit.
Droog land behoort zonder twijfel tot de betere verhalen uit de William Wisting-reeks.
Lezen dus!
Op zoek naar meer overtuigende Scandi’s? Bekijk hier de top 40 van beste Scandinavische thrillers en schrijf je in voor onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe releases:


2 reacties
Mooie uiteenzetting van de voors en tegens Bas, ik ga ook deze Wisting zeker tot me nemen- ben net terug van een weekje Oslo (werk en fun gecombineerd) en helemaal in de Noorwegen mood.
Graag gedaan Janne! Tof dat je in Oslo bent geweest. Nog wat Harry Hole-filmlocaties bezocht? : )