Søren Sveistrup weet als geen ander hoe je iets heel onschuldigs behoorlijk ongemakkelijk kunt maken. Een kinderliedje, een telrijmpje, een potje verstoppertje: bij de Deense schrijver veranderen ze moeiteloos in ingrediënten voor een beklemmende misdaadthriller. In een interview met DR vertelt Sveistrup hoe die fascinatie ontstond en hoe ze terugkeert in de nieuwe Netflix-serie rond Kastanjemanden.
De meeste kijkers kennen Sveistrup waarschijnlijk als de man achter de Deense serie Forbrydelsen, internationaal bekend als The Killing, en als schrijver van de bestseller Oktober. Dat boek verscheen in 2018 en werd drie jaar later door Netflix verfilmd als de serie Kastanjemanden (The Chestnut Man). De serie over rechercheurs Naia Thulin en Mark Hess werd ook buiten Denemarken een groot succes.
Sveistrup nauw betrokken bij die eerste verfilming. Bij de nieuwe serie, gebaseerd op zijn tweede boek over Thulin en Hess, ligt dat anders. Kastanjemanden 2: Hide and seek verscheen begin mei wereldwijd op Netflix, maar Sveistrup heeft dit keer geen actieve rol gespeeld in de productie. Er zijn lovende recensies voor Kastanjemanden 2, maar Sveistrup heeft de serie zelf nog niet eens gezien. Zijn aandacht ligt momenteel vooral bij het schrijven van boeken. Hij had wel een mening over een opvallend verschil tussen de Kastanjemanden serie en zijn boek.
Wie is die Kastanjeman?
Toch blijft de nieuwe serie duidelijk geworteld in zijn eigen universum. In Kastanjemanden begon alles met een kastanjepoppetje en een kinderliedje. Het idee kreeg Sveistrup jaren geleden toen hij zijn jongste zoon ophaalde bij de kinderopvang. Daar zaten kinderen kastanjes te doorprikken en er figuurtjes van te maken, terwijl ze een liedje zongen over de kastanjeman. Gezellig? Zeker. Maar bij Sveistrup ging er meteen iets anders aan: wie is die kastanjeman eigenlijk, en wil je hem wel binnenlaten?
In zijn tweede boek Koekoeksjong gebruikt hij opnieuw iets uit de kindertijd als startpunt. Dit keer gaat het om een telrijmpje van Halfdan Rasmussen en het spel verstoppertje. Alleen wordt dat spel bij Sveistrup natuurlijk niet bepaald onschuldig gehouden. Het centrale thema is stalking, dat hij omschrijft als een verwrongen vorm van verstoppertje spelen.
Dat idee testte hij zelfs thuis uit. Na een wandeling met de hond maakte Sveistrup buiten een foto van zijn vrouw, die binnen aan haar bureau zat te werken. Hij stuurde haar de foto met één woord erbij: “gevonden”. Zijn vrouw kon erom glimlachen, vertelt hij, maar het experiment liet precies zien waarom zo’n boodschap van een anonieme afzender zo onaangenaam kan zijn.
Kastanjemanden 3?
Wat Sveistrup vooral interesseert, is hoe iets uit de kindertijd later een veel donkerdere betekenis kan krijgen. Volgens hem dragen we die oude angsten nog altijd met ons mee. In misdaadverhalen gebruikt hij dat niet alleen voor spanning, maar ook om iets te zeggen over hoe mensen gevormd worden. Daders zijn in zijn verhalen niet zomaar “slecht”; er zit vaak een geschiedenis achter.
Voor fans is er bovendien goed nieuws: Sveistrup werkt aan een derde verhaal in het universum van Hess en Thulin. Of daarin opnieuw een kinderliedje, rijmpje of spelletje wordt omgebouwd tot nachtmerrie, wil hij nog niet zeggen.
Wil je op de hoogte blijven van de nieuwste Scandinavische series? Abonneer je dan op onze nieuwsbrief en ontvang elke maand een overzicht van de nieuwste series en films uit het hoge noorden.
