Column | Eleonore Fenne 🇩🇰
In 2009 besloot Eleonore te emigreren naar Denemarken. Daar woont ze nu in Kopenhagen, met haar Deense man en kinderen en bouwde een carrière in de communicatiebranche op. Op Nordic Dutchman vertelt ze als Denemarken-duider over haar leven als Nederlandse in Denemarken.
“Je moet nu even komen kijken,” zei ik tegen m’n man. Het was 21 februari rond 17.30 uur. “Hier gaat iets historisch gebeuren!”
“Wat dan?” Mijn man legde z’n boek opzij en kwam aangelopen.
“Jullie worden tweede,” zei ik, terwijl ik naar de tv wees.
En ja hoor. Na een weergaloze rit werd Deense Viktor Hald Thorup tweede op de massastart, achter de Nederlandse Jorrit Bergsma. Ik had nog nooit iemand zó blij met zilver zien zijn.
En begrijpelijk. Thorup won de allereerste individuele medaille voor Denemarken op de Olympische Winterspelen ooit. Paroxaal genoeg is Denemarken als enige Scandinavische land namelijk helemaal geen wintersportland. De medaillespiegel staat na de Winterspelen vrijwel altijd op nul.
Goud of zilver?
Ik neem jullie even mee naar de laatste drie rondjes van de massastart.
Bergsma en Thorup zijn uitgebroken en hebben de rest van het veld bijna op een ronde gezet. Als ze niet vallen, gaan ze samen om de winst strijden.
Sportcommentator (met overslaande stem):
“Zou het mogelijk zijn dat Denemarken hier zijn eerste gouden medaille op de Winterspelen wint?!”
Andere commentator – de enige andere actieve Deense schaatser:
“Nee, reken daar maar niet op. Zilver is gewoon het mooiste wat ons kan overkomen!”
En zo was het. Bergsma schaatste weg, Thorup bleef op de been en kwam huilend van vreugde binnen op plek twee.
Mijn man knikte goedkeurend en slofte terug naar z’n boek.
Bij het Deense team ging ondertussen de champagne open. Het enthousiasme daar was aanzienlijk groter dan bij mijn man (geen sportfan). In de interviews zagen we een euforische schaatser die dingen riep als:
“Ik zei tegen mezelf voor de rit: je bent acht dagen niet naar de wc geweest, maar nu ga je gewoon zo hard schaatsen als je kan.” (Eerder die week had Thorup op de 10.000 meter moeten opgeven wegens maagproblemen.)
En: “Als jij een kind bent dat op voetbal zit en je hebt er een pesthekel aan, kom dan schaatsen!”
“Zijn dat van die langlaufers?”
De medaille van Thorup is nog specialer als je bedenkt dat Denemarken überhaupt geen schaatsland is. IJshockey wordt nog wel beoefend, maar er is bij mijn weten geen enkele 400-meterbaan Denemarken die geschikt is voor het langebaanschaatsen.
Tot een paar jaar geleden was er in Kopenhagen een atletiekbaan die ze ’s winters onder water lieten lopen. Toen ik daar eens ging schaatsen, was ik de enige op noren.
“Zijn dat van die langlaufers?” vroeg iemand die avond, wijzend op mijn schaatsen.
Dat is wat mij betreft alles wat je moet weten over de staat van het Deense langebaanschaatsen.
Thorup traint daarom in Calgary en moet vrijwel alles zelf regelen. Het is niet, zoals de commentator op tv zei, zoals bij die Nederlandse rocksterren, waar alles voor de schaatsers geregeld wordt.
Zilver met de bezem
Hoewel deze zilveren medaille de beste individuele prestatie ooit voor een Deen op de Olympische Winterspelen is, was er eerder al een Deense podiumplaats te vieren.
Nagano 1998: de Deense curlingvrouwen wonnen zilver.
Elf jaar later, tijdens mijn eerste winter in Denemarken, ontmoette ik op Eerste Kerstdag een van deze zilveren dames. Een nationale beroemdheid.
Wij waren uitgenodigd voor een kerstlunch bij de ouders van een vriend van mijn man. Het menu: gefrituurde visfilet, daarna gebraden varkensvlees met gestoofde appeltjes en als dessert flinke stukken kaas met druiven. En om de keel te smeren: royale hoeveelheden alcohol.
Om een gedetailleerder beeld te schetsen van het tafereel: mijn tafelheer – een fitte zeventiger met een ietwat loszittend gebit – was zó onder de invloed van de nationale schnaps, akvavit (probeer het niet), dat hij op een gegeven moment de citroenen (die bij de vis hoorden) met schil en al naar binnen begon te schuiven.
Maar ondanks deze vrolijke bende was de curlingdame nog steeds op en top professioneel (en niet dronken). Omdat ik nog niet goed Deens sprak, wisselden we weinig woorden, maar ik begreep wel dat zij nog steeds een enorme superster was in Denemarken.
Na Thorups medaille verscheen ze opnieuw op televisie om het zilveren gevoel te duiden. Ze vertelde hoe het curlingsucces destijds zorgde voor plotselinge nationale roem en een enorme impuls voor de sport.
Ik hoop dat Thorups zilver hetzelfde effect heeft. Dat het het startschot wordt voor een professionalisering van het schaatsen in Denemarken. Dat ook de Denen ooit, net als hun Nederlandse collega’s, als rocksterren over het ijs kunnen vliegen.
En dat de volgende medaille geen 28 jaar meer op zich laat wachten.
Dat zou deze Nederlands-Deense schaatsfan enorm leuk vinden.
Eleonore schrijft elke maand een column op Nordic Dutchman over haar leven in Denemarken. Abonneer je op onze nieuwsbrief om deze maandelijks in je mailbox te ontvangen.
